در ميان راه هاي مختلف تجويز دارو٬ تجويز دارو از طريق دهان به دليل راحتي و آساني ترجيح داده مي شود. اما به هر جهت داروهاي خوراكي٬ مستعد ابتلا به متابوليسم عبور اوليه كبدي يا متابوليسم در دستگاه گوارش يا هر دو است. اثر عبور اوليه پديده اي مرتبط با متابوليسم دارو است كه در آن غلظت دارو قبل از ورود به سيستم گردش خون به ميزان زيادي كاهش مي يابد. غشاء دهان (باكال) مزاياي متعددي از جمله جلوگيري از متابوليسم عبور اوليه براي دارورساني و براي مدت زمان طولاني ارائه مي دهد.
براي اهداف دارورساني٬ عبارت مخاط چسب را مي توان به عنوان توانايي يك ماده سنتزي يا بيولوژيك٬ براي چسبندگي طولاني مدت به مخاط ٬ تعريف كرد. فرمولاسيون سيستم هاي دارورساني مخاط چسب٬ بستگي به انتخاب پليمر مناسب با خواص مخاط چسبي و زيست سازگاري عالي دارد. در ميان سيستم هاي مختلف دارورساني مخاط چسب٬ فيلم هاي باكال به دليل زمان اقامت نسبتا طولاني تر٬ انعطاف پذيري بيشتر براي پوشش مخاط دهان و راحتي بيشتر٬ بهترين نوع هستند.
هدف اصلي اين پژوهش٬ فرمولاسيون جديد و توصيف ويژگي هاي فيلم هاي باكال بر پايه پلي وينيل پيروليدون٬ پكتين و پلي وينيل الكل بدون استفاده از عوامل اتصال دهنده٬ اسيدها و حلال هاي آلي و براي ارزيابي پتانسيل استفاده از اين محصولات در فرم دوزهاي دارويي جهت رهايش كنترل شده گاباپنتين است. هدف ديگر اين تحقيق٬ ساخت فيلم هاي سريع حل شونده سيانوكوبالامين با استفاده از پكتين و پلي وينيل پيروليدون است. در اين تحقيقات گليسرول به عنوان پلاستي سايزر استفاده شده است.
فيلم هاي باكال با نسبت ها و تركيبات مختلف پليمرها با استفاده از روش قالبگيري حلال ساخته شد. برهمكنش بين داروها و پليمرها با روش FTIR توصيف شد. مطالعات FTIR هيچ گونه برهمكنشي را بين دارو ها و پليمرها نشان نمي دهد.
فيلم هاي باكال براي خصوصيات فيزيكوشيميايي مانند: ضخامت٬ وزن٬ دوام تاشوندگي٬ درصد رطوبت از دست داده شده٬ pH سطح٬ شاخص تورم٬ خصوصيات مكانيكي٬ استحكام زيست چسبي و مطالعات رهايش دارو٬ مورد ارزيابي قرار گرفت. همه فرمولاسيون ها ميزان تورم مناسب٬ مقاومت كششي و مكانيكي خوب و استحكام زيست چسبي عالي نشان مي دهد.
داده هاي رهايش خارج از بدن فيلم ها براي بيان سينتيك رهايش٬ توسط معادلات و مدل هاي سينتيكي گوناگون ارزيابي گرديد. مدل هاي استفاده شده: مدل مرتبه صفر٬ مرتبه يك٬ هيگوشي و پپاس بودند. همه فيلم هاي ساخته شده از مدل مرتبه صفر تبعيت مي كند.
نتايج نشان مي دهد كه تنها برهمكنش بين پليمرهاي آبدوست٬ براي به دست آوردن فيلم هايي با خصوصيات مناسب٬ جهت استفاده به عنوان ابزار رهايش دارو٬ كافي است. اين پژوهش راه را براي تحقيقات آينده٬ در زمينه توليد فيلم هاي بدون استفاده از حلالهاي آلي٬ عوامل اتصال دهنده و به دست آوردن يك محصول ايمن تر براي بيماران٬ هموار مي كند.
