چکيده
پايان نامه حاضر با هدف طراحي و بهينه سازي فرمولاسيون هاي پايه EPDMحاوي لاستيك بازيافتي بوتيل1
به منظور كاربرد در توليد شيلنگ هاي خودرويي تدوين گرديد. در اين راستا، نمونه هاي آزمايشي با درصدهاي
مختلف لاستيك بازيافتي، دوده و روغن فرآيندي 840با نقطه اشتعال بالا 2تهيه و تحت آزمونهاي رئومتري،
سختي، كششي و پارگي قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه افزودن 30پارت 3لاستيك بازيافتي در مقايسه با 10
پارت، منجر به كاهش استحكام كششي به ميزان 1.9مگاپاسكال، افت ازدياد طول در نقطه پارگي به مقدار 116
درصد و كاهش استحكام پارگي به ميزان kN/m 2.5گرديد، در حاليكه سختي حدود 2واحد افزايش يافت. اين
تغييرات كه ناشي از امتزاج ضعيف لاستيك بازيافتي با ماتريس EPDMو حضور فيلرهاي ناهمگون در ساختار آن
ميباشد، بيانگر ضرورت اصلاح فرمولاسيون در حضور لاستيك بازيافتي است. بر اين اساس، سه متغير كليدي
شامل درصد لاستيك بازيافتي، مقدار دوده و ميزان روغن 840با نقطه اشتعال بالا بهعنوان عوامل اصلي انتخاب
گرديده و با بهرهگيري از طراحي آزمايش L9تاگوچي مورد بررسي قرار گرفتند. تحليل نتايج نشان داد كه اين
متغيرها اثر مستقيم و معناداري بر خواص مكانيكي و رئولوژيكي آميزهها داشته و استفاده از فرمولاسيون بهينه
ميتواند راهكاري اقتصادي، صنعتي و سازگار با محيط زيست براي توليد شيلنگ هاي خودرويي فراهم آورد.
كليدواژه ها : ، EPDMلاستيك بازيافتي بوتيل، شيلنگ خودرو، خواص مكانيكي، بهينه سازي فرمولاسيون، روغن
840با نقطه اشتعال بالا، دوده، بازيافت.
